Η Παγίδα των χρωμάτων

Αυτό το αερικό, όπως την έβλεπαν πολλοί, η Βενετία Παππά, θυμόταν πάντα τον εαυτό της να ζωγραφίζει. Τα πινέλα και τα χρώματα ήταν το καταφύγιό της, στα εύκολα και στα δύσκολα. Εκείνο που δε θυμόταν ήταν η μητέρα της, που δε γνώρισε ποτέ. Της είπαν ότι πέθανε στη γέννα. Την ψυχή της γιάτρευε η ζωγραφική. Όταν πίστεψε ότι άγγιξε την ευτυχία, τον έρωτα και τον Μιχαήλ Άγγελο φοιτώντας στην περίφημη Σχολή Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας, ένα μυστικό που ξέθαψε τυχαία, σκληρό και κοφτερό σαν τα βράχια της Πειραϊκής, διέλυσε τον καμβά της ζωής της. Όλα μέσα της βάφτηκαν κόκκινα, στο χρώμα του πόνου, και το μυαλό της πήρε αλλόκοτους δρόμους. Βυθίστηκε στο μαύρο, μπήκε στον κόσμο των σκιών και πάλεψε να βγει για να εκδικηθεί μ’ έναν απίστευτο τρόπο.

Μια περιπλάνηση της ψυχής μέσα σε σκοτεινά και φωτεινά χρώματα, ένα δυνατό θρίλερ με καθηλωτική πλοκή, γεμάτο ανατροπές και ένα απίθανο φινάλε.